skip to main
|
skip to sidebar
येता जाता
शुक्रवार १३ जून २००८
खारूताई
(
छायाचित्र
के श्रीश
यांच्या सौजन्याने)
छोटीशी खारूताई
दगडावर बसली होती
निरागस गोजिरवाण्या
दिसण्याने नटली होती
.
इवल्याश्या अस्तित्वाने
हृदयाचा पीळ गळाला
आडून तिला बघण्याचा
माझा गं उत्सव झाला
.
तुषार जोशी, नागपूर
0 प्रतिसाद:
टिप्पणी पोस्ट करा
नवीनतम पोस्ट
थोडे जुने पोस्ट
मुख्यपृष्ठ
याची सदस्यता घ्या:
टिप्पणी पोस्ट करा (Atom)
जुनी पाने
►
2009
(5)
►
June
(1)
संधी
►
May
(1)
हारवलेलं हसू
►
March
(3)
आनंदाचे कण
हासली तू
कुठे पाहते ग पोरी
▼
2008
(16)
►
December
(1)
प्रतिबिंब
►
October
(1)
एक मुलगी
▼
June
(2)
मी चालत राहीन
खारूताई
►
May
(5)
संवेदनेच्या बायनाकुलर ने
आनंद वाटतो तुझा हासरा चेहरा
तुझं ते बघणं...
केसांची नागिण
खळखळून मग हसलो
►
March
(1)
जन्म दिला
►
January
(6)
सीसीडी आणि कॉफी
झुरळ पुराण
आकाश
एकटा
कळत नाहीये
तन्मय तू
►
2007
(42)
►
December
(3)
थांबायचे तर थांब
चहाच्या पेल्यात
संथपणाचा स्पर्श
►
June
(4)
साठा
भीती
चमत्कार
तुझ्यात आहे
►
May
(7)
संगत
आंब्याची पोळी
श्रेय
किती रंग
चायनीज नुडल्स
दोरी
खिडकी
►
April
(27)
बाबा तू आहे ना
चेहरा
तुझे घारे डोळे
बसू नकोस
डोळ्यात थेट माझ्या
तू चित्र मुग्ध ऐकतेस
सिलेबस
तुझे डोळे
आज आठवू
वायोलीनच्या तारांवर
शिंपला
खाली बघणे
खुन्नस
किती टक लावून बघशील?
पदचिन्हे
►
March
(1)
लेखका बद्दल
Tushar Joshi
Teacher by heart, Likes to speak
माझे पूर्ण प्रोफाइल पहा.
माझे आणिक ब्लाग
अनुवाद - मराठी कविता का हिंदी अनुवाद
शब्द चित्र - हिंदी कविताएँ
0 प्रतिसाद:
टिप्पणी पोस्ट करा